Vanuit de kantoorjungle naar de Camino Frances

IMG_1559.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8Honderden kilometers lopen, lopen en maar doorgaan, met of zonder apostel Jacobus in gedachten. Stilte, rust, afzien en vooral heel veel kilometers wandelen. Dag in dag uit, in de brandende zon zonder schaduw volg je de gele pijlen of Jacobs schelpen op weg naar de volgende albergue. Dit zijn in het kort de kenmerken van de stokoude pelgrimsroute, de Camino Frances naar Santiago de Compostella. Waar vroeger geloof en religie de boventoon voerden, zijn de tegenwoordige pelgrims een stuk moderner. Jong en oud, met of zonder werk/geld, mannen en vrouwen, gelovig of niet. Maar de meesten toch wel met een smartphone of tablet in de hand of rugzak.

Al duizenden jaren oud is de route naar Santiago de Compostella, in het Noord-Westen van Spanje. Maar waarom zou je zo een route gaan lopen tijdens je vakantie? Kan je niks leukers bedenken? Al lange tijd stond het lopen van (een deel) van de camino op mijn bucketlijst. Maar ja, er waren altijd wel leukere en betere bestemmingen te bedenken. Tot dat we in 2013 ineens 10 dagen naar New York gingen. Deze exorbitant dure wereldstad sloeg een groot gat in ons vakantiebudget. Noodgedwongen gingen we op zoek naar een goedkope vakantie invulling maar die wel drie weken moest duren. De camino kwam ineens uit de toverhoed tevoorschijn en werd hoe langer we er over nadachten een serieus plan. Maar echt veel ervaring met wandelen hadden we niet dus schaften we nieuwe wandelschoenen aan die we braaf elk weekend uit de kast trokken in het kader van de voorbereiding. Gaandeweg kregen we er steeds meer lol in en vlogen als positieve bijkomstigheid de kilo’s er af.

 

IMG_1618.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

We hadden eigenlijk geen speciale reden om de camino te gaan lopen. Geen burn-out, geen groot verlies te verwerken, geen ontslag of faillissement, geen lopbaanswitch. Niks van dat alles. De lichamelijke uitdaging speelde de boventoon. En dat alles in het prachtige Spanje in een heerlijke nazomer.

Toen het vertrek dichterbij kwam, werd ik wat zenuwachtig. Zouden we ons einddoel wel gaan halen? Was ik echt wel zo stoer als ik dacht dat ik was? En wat als ik blaren kreeg of als er geen slaapplaats meer was in het dorpje waar we wilden overnachten. Of als we geen water konden krijgen onderweg? Toch maar doorzetten was het devies. Het inpakken van mijn 35 liter backpack ging gelukkig erg makkelijk. Omdat je maar 6 tot 8 kilo op je rug wilt dragen dagenlang, heb ik me met het inpakken beperkt tot het hoogst noodzakelijke. En dan gaat er een wereld voor je open want wat zijn er toch weinig spullen die je écht nodig hebt. Wat een heerlijk gevoel.

IMG_1742.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Burgos was ons startpunt. Bij de mooie kathedraal midden in het centrum halen we na onze eerste cafe con leche, de credential op. Een pelgrimspaspoort wat er voor zorgt dat je goedkoop kunt overnachten en in albergues terecht kunt. En dan zetten we de eerste kilometers richting het westen. De eerste gele pijlen geven me een gaaf gevoel. We kijken wel hoever het lukt en in welk dorp we uitkomen.

IMG_1554.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

De eerste middag maken we onszelf meester van de voor ons nieuwe pelgrimsregels. Je stelt je in de albergue aan de hospitalero voor (liefst met een ‘hug’), je credential is in de pelgrimswereld belangrijker dan je paspoort, je schoenen plaats je in de hal in een stinkende kast, je verovert snel het beste bed in de bunkroom (lees: dicht bij de uitgang, een raam en met een stopcontact in de buurt) en eten doe je meestal gezamenlijk met een niet te kiezen menu del dia. Voor het eten probeer je snel te douchen, een handwasje te doen en in een supermarkt wat eten en drinken voor de volgende dag te kopen. Zo simpel kan het leven zijn.

 

IMG_1625.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Uiteindelijke hebben we in 3 weken tijd ruim 500 kilometer gelopen. Van Burgos naar Santiago de Compostella. Dwars door de zinderende meseta. De kosten zijn zoals we vooraf bedacht hebben tot een minimum beperkt gebleven. De kosten van overnachten in albergues varieren van gratis tot ongeveer 10 euro per persoon, uitzonderingen van 15 euro daargelaten. De pelgrim menu’s die je onderweg tegenkomt zijn ook meestal 10 euro en bestaan uit wat sla, groenten, soep met wat brood en frietjes of pasta die je kunt wegspoelen met een fles of karaf wijn. En omdat je overdag bezig bent met het lopend overbruggen van een afstand van ongeveer 30 kilometer, heb je geen tijd om je geld ergens anders aan uit te geven.

 

IMG_1783.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Al met al is het lopen van een pelgrimsroute een bijzondere ervaring. Uiteraard door het langzame wandelen waardoor je intens geniet van het mooie landschap. Maar daarnaast ook van alle leuke mensen die je ontmoet uit alle windstreken van de wereld. Geslacht, leeftijd, geloof, taal en overtuiging zijn ineens van ondergeschikt belang. Iedereen is bezig met overleven en heeft maar een doel voor ogen: Santiago de Compostella bereiken en het pelgrimsbewijs ophalen. One life, live it!

IMG_1897.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s