Pelgrimeren in Nederland

IMG_2398.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8Een pelgrimsroute? Wandelen? Dacht het niet! Dat is toch iets voor gepensioneerden die in hun Jut en Jul outfits voorbij schuiven. En geitenwollen sokken aanhebben en een rugtas vol krentenbollen en thermoflessen met koffie. En dat alles onder het mom van afzien tijdens een bedevaartstocht voor het geloof. Dat was in ieder geval het beeld dat ik er bij had. Totdat ik in 2013 voor het eerst een groot deel van de Camino Frances ging lopen. En besmet werd met het wandelvirus.

De Camino Frances is de stokoude pelgrimsroute die vanuit verschillende plaatsen in Europa naar Santiago de Compostela in Spanje loopt. Onervaren met lange afstandswandelingen maar gelukkig met wel veel reiservaring op zak, ging deze trip ons goed af. Sterker nog; ik vond het super leuk! Elke dag heerlijk buiten, genieten van de mooie uitzichten, het lekkere Spaanse eten, de vriendelijke bevolking, de leuke medepelgrims uit alle delen van de wereld en sportief buiten zijn. Deze dingen in combinatie met dat het ook nog eens reuze goedkoop is onderweg, maakten dat we in 2014 een nieuwe route wilden lopen; de Via de la Plata. Van Sevilla naar Salamanca.

Om met onze training geheel in stijl te blijven, besloten we in Nederland de pelgrimsroute (lange afstandswandeling 7) te gaan lopen. Deze route bestaat uit twee delen. Deel 1 start in Amsterdam en voert je via het begijnhof in het centrum en het Amsterdamse Bos naar het Groene Hart. Kenmerkend zijn de vele grasdijken, tiendwegen, jaagkaden, knotwilen en boezemkaden. Je volgt simpelweg de roodwitte verfstrepen op palen, bomen, stoepen en hekken, leest over de route in je gids en je komt er elke keer weer achter dat Nederland ontzettend mooi en divers is. En veel, heel veel water heeft. Deze etappes konden we steeds mooi vanuit huis doen. Na het aanschaffen van de OV chipkaart, was het elke keer weer een puzzeltocht hoe de OV reistijden aansluiten en of we met 1 of 2 auto’s op pad moeten.

IMG_2305.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Dit eerste deel hebben we in het vroege voorjaar gelopen. De grasdijken waren soms nog erg modderig. Opvallend was hoe vaak het niet regende in de weekenden. Joggers, fietsers, honden en vissers genieten met ons van het droge, maar vaak stormachtige weer. In Schoonhoven konden we onze eerste koffie buiten op een terrasje doen. Wat een genot. In Hardinxveld-Giessendam (mijn geboorteplaats) ontdekte ik een echt ‘pelgrimsbankje’, neergezet door de volkstuinders. Grappig want ik heb hier ruim 25 jaar gewoon en ben het bankje nooit eerder tegengekomen. Een mooi plekje om even uit te kunnen rusten.

IMG_2324.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Na Gorinchem gaat het pad verder langs de slingerdijken en uiterwaarden van de Bommelerwaard naar het vestingstadje Heusden. Via de Loonse en Drunense Duinen naar Vught. Het nationaal monument is vlakbij. We bekijken de fusillade plaats en de barakken met het prikkeldraad. Daar word je even stil van. Toch genieten we aan het eind van de dag in Den Bosch van de terrasjes en is er weer een wandelweekend voorbij gevlogen.

IMG_2642.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Deze etappes konden we mooi combineren met bezoekjes en overnachtingen bij mijn ouders. Als je denkt de omgeving te kennen, bereid je je soms minder goed voor. Een van de missers die wee hier maakten was dat voordat het echte voorjaar begint, het pondje van Gorinchem naar Woudrichem nog niet vaart. En we dus voor niks vroeg opgestaan waren en op een bus moesten wachten.

IMG_2414.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Het tweede deel lvan het pelgrimspad oopt langs de Oisterwijkse vennen. Super mooi is het natuurgebied ‘De Kampina’, een groot nat heidegebied. Midden in het bos komen we langs een kapelletje. Apart om te zien. Dat vinden meer mensen want het is een komen en gaan. De lange weekenden komen er aan. We hebben het uren en dagen achter elkaar wandelen met bepakking weer helemaal te pakken. Kleine dingen vallen op, de geheimen van de natuur. Een elfenbankje op een dode boom, een kwakende kikker, de eerste knoppen in de bomen, gaten in een boomstam, overstekende mieren, vogelgeluiden, de ruisende wind, een tikkende specht. Zo’n pelgrimstocht werkt beslist rustgevend. En je steekt er elke dag weer iets van op. Zo kom ik er naar jaren onwetenheid achter dat de Ijzeren man een recreatieplas is…..

IMG_2638.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

In Vessem eindigen we een lange etappedag bij de Jacobushoeve; een echte pelgrimsovernachtingsplaats. In de tuin volop jacobus schelpen en spirituele tekens. Deze albergue wordt geleid door vrijwilligers, met aan het hoofd broeder Fons van der Laan. We kunnen hier zelfs onze credential aanschaffen. Dit is een pelgrimspaspoort waar symbolisch de eerste stempel in gezet wordt. Het is nog 2400 kilometer tot Santiago.

Met de vrijwilligers en andere gasten hebben we het over de ins en outs en het waarom mensen zo’n eind gaan lopen? Ons motief voor het wandelen van het pelgrimspaden is inmiddels bekend: we willen gewoon ontspannen wandelen door een mooie omgeving, heerlijke gezonde buitenluchten opsnuiven, het hedendaagse gewoel en het werk even helemaal vergeten en onderweg voldoende en goedkope overnachtingsplekken hebben. De volgende ochtend worden we uitgezwaaid en vertrekken we met woorden ‘buen camino’. We zijn klaar voor Spanje!

IMG_2728.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Een voor mij onbekend stukje Nederland ligt voor me. De bossen bij Middelbeers en Valkenswaard, over de Strabrechtse hei bij Heeze, langs Weert en door naar het witte stadje Thorn, wat toch al echt buitenlands aan doet. Regelmatig lopen we in het drukke Nederland ‘in the middle of nowhere’. Mijmerend denk ik terug aan de kilometers afzien op de meseta, de stille Spaanse hoogvlakte tussen Burgos en Léon. Met enige regelmaat slapen we inmiddels in B&B’s, campings, blokhutten en hotels. De weg naar huis is te lang geworden. Leuk is het om mede pelgrims tegen te komen. Die herken je in Nederland niet aan de schelp die aan de rugzak bungelt, maar aan het rood met witte boekje in de hand.

IMG_2738.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Na Sittard wordt de omgeving steeds heuvelachtiger. De vele kerken, kapellen en wegkruizen herinneren aan de middeleeuwse pelgrimsreizen. Via Spaubeek, Voerendaal en Ubachsberg, Gulpen, het Geuldal en het Savelsbos kwamen we aan in de Belgische plaats Visé. Hier drinken we een pintje en proosten op de afronding van het Nederlandse deel van onze pelgrimstocht. 466 kilometer ‘in the pocket’.

IMG_2806.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

De liefhebbers die verder door willen gaan kunnen hier vandaag de pelgrimsroute richting Santiago vervolgen op de GR5. Mijn uiteindelijke wens is inmiddels stiekem om de hele tocht – in etappes, dat dan weer wel – te gaan lopen.

Advertenties

5 thoughts

  1. Wat leuk om jouw ervaringen te lezen. Ik loop het Pelgrimspad met mijn zoontje en heb zelf als tiener het Pieterpad en aansluitend een deel van de GR 5 gelopen. De GR 5 hoop ik ooit nog eens op te pakken. Veel wandelplezier! Ik kijk uit naar het vervolg.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s