De laatste loodjes tot aan Santiago

IMG_1700.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8Vanuit Burgos was het zo’n 250 kilometer wandelen tot aan Astorga. In deze fijne stad hebben we het Gaudi paleis bewonderd en even uitgebreid de tijd genomen voor een lunch. Maar met nog zo’n 250 kilometer voor de boeg moesten we toch weer verder om kilometers te maken. We slapen die nacht in Santa Catalina de Somoza waar het tijd wordt om mijn voeten eens goed onderhanden te nemen en wat blaren door te prikken.

Pijnstillers zijn inmiddels onderdeel uit gaan maken van mijn ontbijtritueel. De route wordt steeds heuveliger en mijn spieren ’s ochtends steeds stijver. Gelukkig schijnt de zon schijnt er nog steeds vrolijk op los. Het is eind september en de temperaturen lopen gedurende de dag nog behoorlijk op. De volgende dag vertrekken we dan ook weer bij het krieken van de dag. Na Rabanal staat ons weer een behoorlijke klim te wachten. Het uitzicht is schitterend en de omgeving wordt steeds groener.

IMG_1714.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Foncebadon is het laatste dorp voor de echte klim begint. Vroeger was dit een belangrijke etappeplaats maar nu is het een typisch Spaans verlaten dorp waar bijna alle huizen tot ruïnes zijn vervallen. Een pand is al wel gerestaureerd en er is een gezellige bar van gemaakt waar we ons met een biertje moed in drinken.

IMG_1721.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Er is geprobeerd een Oud-Keltisch sfeertje te creëren. Als ik binnenkom om een broodje te halen, moeten mijn ogen een paar seconden wennen aan de donkere omgeving. De muren zijn bedekt met geldmuntjes uit de hele wereld en er klinkt sfeervolle muziek uit de boxen. In de zon genieten we nog even van de muziek, de sfeer en de gezelligheid. Wat ons de doorslaggevende inspiratie gaf, weet ik niet maar als een speer gaan we naar boven. Op naar Cruz de Ferro, het hoogste punt van deze Camino.

IMG_1727.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Op de top uiteraard het ijzeren kruis. Daaromheen een grote hoop stenen. Veel pelgrims nemen een steen(tje) mee van huis en gooien deze op de hoop erbij, als symbool van de last die ze met zich meedragen. Naast stenen zag ik ook diverse knuffels, foto’s, gedichtjes en dergelijke. Aangezien ik de Camino de Santiago niet om een of andere persoonlijke reden loop, heb ik geen steen bij me om hier neer te gooien. En om nou een kilometer voor de top een willekeurige steen op te pakken om die daar neer te gooien voor de traditie gaat mij als nuchtere Nederlandse ook iets te ver. Ook het feit dat er complete touringcars busladingen toeristen uitladen die even een foto komen maken van het kruis met de stenen, geeft mij het gevoel van een ‘tourist-trap’ dus doorlopen maar weer. Uitgeput bereiken we na een flinke afdaling de Albergue Parroquial in El Acebo waar we de laatste 2 bedden op de slaapzaal veroveren.

IMG_1775.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

De volgende dag komen we aan in Ponferrada, een behoorlijke stad met een hoog voorzieningen niveau. En een Albergue met een hoofdletter A. Ze hebben hier plek voor 250 pelgrims. Het is een van de grootste Albergues die er is. Dat betekent uiteraard dringen en wachten bij de douches en toiletten. Het gedrang in de keuken sparen we onszelf uit voorzorg al maar uit en omdat we er mentaal en fysiek een beetje doorheen zitten besluiten het er van te nemen en uit eten te gaan. Via TripAdvisor vinden we het centraal gelegen cafe bar Menica. De recensies van TripAdvisor stellen ons weer niet teleur en overtreffen onze verwachtingen zelfs. De meeste pelgrim menus kosten standaard €10 en zijn voedzaam maar stellen verder niet heel veel voor. Deze avond krijgen we echter zoveel lekker eten op verschillende schaaltjes. Ook omdat ik vegetarisch eet, worden alle gerechtjes dubbel geserveerd. En uiteraard een goede fles wijn erbij. Stiekum zijn we het er al over eens dat deze maaltijd wel €20 pp waard is. Als de rekening komt, blijkt het echt gewoon €10 pp te zijn en wenst de ober ons verder ‘un buen camino’. Na die heerlijke wijntjes slaap ik zelfs in de grote slaapzaal heerlijk en gaan we de dag erna weer fris en fruitig op pad.

IMG_1762.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Inmiddels lopen we dagenlang tussen de druivenstruiken door. Blauwe en witte, groot en rijp, glimmen je tegemoet. In de verte zien we de heuvels snel dichter bij komen. De beklimming naar O Cebreiro ligt in het verschiet. Met alle geluk van de wereld hebben we een stralende dag om naar de top te gaan. We genieten volop van het uitzicht. Onderweg blijkt er halverwege ook nog een barretje te zitten waar we even wat energie bijtanken voor de laatste kilometers. Op de top aangekomen voel ik me alsof ik de hele wereld aan kan. We zien in de verte wat wolken hangen en besluiten de afdaling alvast maar in te zetten.

IMG_1785.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

De volgende dag worden we wakker van de tikkende regendruppels. Welkom in Galicie; de Spaanse provincie waar het ‘altijd’ regent. Vol trots trekken we onze nieuw aangeschafte poncho’s aan. Na een dag regen blijken deze toch niet zo waterdicht te zijn als ik gehoopt had. De dagen die volgen zijn behoorlijk wisselvallig. Onze kleding, slaapzak, rugzak en baddoek worden steeds klammer. Gelukkig is het eind in zicht. M’n referentiekader van schoon en fris bevindt zich in een neerwaartse spiraal.

IMG_1804.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

In Sarria bereik ik het moment als ik achter een vierkante (!) pizza zit, dat ik weet dat ik Santiago de Compostela lopend ga halen. Het is nog zo’n 100 kilometer. Inmiddels is de rustgevende pelgrimstocht verandert in een soort Nijmeegse vierdaagse. Drukte op de wandelpaden, Yanks die bij elke bar een stempel in hun credential willen hebben en albergues die meer en meer plaats maken voor private rooms en andere luxe zaken zoals wasmachines, winkels en tv’s. Op de een of andere manier moet ik er wel weer aan wennen. Het is namelijk een heerlijk gevoel om te weten dat alles wat je echt nodig hebt, in je rugzak zit.

IMG_1830.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Steeds dichter komen we bij de kust. Inmiddels staat op het standaard pelgrim menu pulpo op de kaart. Een inktvis delicatesse maar na de eerste keer proeven, kom ik er achter dat dit niet mijn favoriete gerecht is en ook niet gaat worden. De laatste kilometers leggen we fluitend af. Onderweg komen we steeds meer ‘bekenden’ tegen. Pelgrims die we soms weken geleden voor het eerst of maar eenmalig hebben gezien afgewisseld met mensen met wie we de laatste dagen telkens de slaapzaal of de keuken hebben gedeeld. De aankomst in Santiago is een groot feest en heeft veel weg van een reünie. We trakteren ons zelfs op een eigen hotelkamer.

IMG_1866.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

De volgende dag wonen we de pelgrimsmis in de kathedraal bij. Als het wierrookvat door de kathedraal heen slingert en de ruimte zich vult met een heerlijke geur, voelt het goed. De emoties komen bij iedereen los en snel denk ik terug aan al die mooie maar soms ook zware 500 kilometers die achter me liggen. But life goes on. Bij de plaatselijke kapper laat ik mijn haar eens uitgebreid wassen en in model föhnen en bij de Zara schaf ik een goedkope outfit aan. Mijn vieze, stinkende en vervaalde pelgrimskloffie laat ik symbolisch niet in Finisterre achter, maar in de hotelkamer als we op weg terug naar Nederland gaan. Het echte leven begint weer.

IMG_1898.a76ef047d8d24c03823acdf41c4ee7c8

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s